Braki
Nie nauczyłaś mnie, mamo,
chcieć więcej, niż mi dano,
i ciągle mieć za mało,
wciąż więcej by się zdało.
Nie nauczyłaś mnie, mamo,
być najważniejszą na świecie,
rozpychać się łokciami,
bo przecież sami wiecie.
Nie nauczyłaś mnie, mamo,
być pierwszą w szeregu,
trzeba zadbać o innych,
nie chcę przeganiać ich w biegu.
.
Pora urlopów i wakacji,
Długie dni, gorące noce.
Czas na zabawy i wariacje,
Relaks da nam nowe moce.
Jak dzieci choć przez krótką chwilę,
Spełniamy skryte swe marzenia...
Odwiedźmy nieznane miejsca,
Wychodzimy na chwilę z cienia.
Zwiedzamy pobliskie okolice,
Ciekawe miejsca, dalekie kraje.
Ostępy leśne, górskie szlaki,
Wszędzie przygoda o sobie znać daje.
Popluskać się nad chłodną wodą,
Gdy upał mocno doskwiera i pali.
Z przyjaciółmi obejrzeć zachód słonka,
Posłuchać, co wiatr drzewom baje.
Zbieramy letnie wspomnienia,
Promienie chwytamy w dłonie.
W długie zimowe wieczory
Lato na zdjęciach zapłonie.
Nie nazywaj mnie poetą
Jest to osoba, która słowem włada,
w piękne strofy je składa.
Liczy głoski, unika powtórzeń
i rymów prostych, częstochowskich.
Ja tylko wiersze piszę czasami.
Gdy mnie jaźń boli, myślę wersami.
Nie znam się na rymach
ani strofach wyszukanych.
Moich wierszy nie ujmuj
w żadne kanony czy ramy.
Piszę o tym, co widzę,
jak świat odbieram, co czuję.
O tym, co bardzo mnie cieszy
i przeciw czemu się buntuję.
Dziś chcę zebrać w wersy smutek, lęk,
który zagościł w oczach dziecięcych.
Nie pytają: „dlaczego ja?”,
szepczą cicho: „niech porwie to licho”.
Bo zaraz za oknem jest plac zabaw,
lecz im sił brakuje, nie biegają,
nie psocą, serduszko im szwankuje.
Dzień miesza się z nocą.
Czekają z nadzieją na cud,
Słońce, co do pokoju się wkradnie.
Na śmiech mamy, gdy w kącikach ust
delikatnie drga.
Radości łzę, nową szansę Bóg da.
I nadejdzie remisji czas
Im tak niewiele trzeba.
Nie mają wyszukanych marzeń,
Nie pragną gwiazdki z nieba.
Tylko by móc, jak inne dzieci,
bawić się bez ograniczeń,
gdy słońce świeci.
W świecie, który pędzi i goni,
Gdzie tak bardzo czasu brakuje,
Słonko moje, najdroższe na świecie,
Przytulankę w prezencie ci kupuję.
Niech zawsze jest przy Tobie,
Zwłaszcza gdy mama bywa zajęta.
Niech do snu cię tuli i głaszcze,
O spokoju ducha pamięta.
Wszystkie strachy odgoni daleko
Ta maskotka – podarek kochany.
Wszak to ona przy boku trwała,
Gdy lęk w sercu był nieproszony.
Czasem bywa to lalka szmacianka,
Z pięknymi, długimi włosami,
Co za rączkę prowadzi zawsze,
Gdy się biegnie szybko do mamy.
Innym razem to szary misio,
Co mruczy cicho do ucha,
Wszystkie łzy potrafi ocierać,
Gdy świat wcale nie chce słuchać.
Lalki Barbie, Ken czy Superman –
Wszystkie mają ten cel jedyny:
By oszczędzić dziecku cierpienia
I rozchmurzyć smutne miny.
W noc bezsenną niech tulą ciebie.
Gdy lekarstwo gorzko smakuje.
Lub z humorem język pokazać,
Gdy lekarz się dopytuje.
Letnia miłość narodziła się wiosną
Rozbudzona po mroźnej zimie
Wraz z kwitnącą magnolią zachwyca
Bo kto uczucie zrozumie.
Co zasiane z dniem każdym dojrzewa.
I noce są takie radosne.
Muzyk nocy piosenkę już śpiewa
Pożegnaliśmy delikatną wiosnę.
Słonko pieści promieni dotykiem
Zsuwa z ramion suknię kwitnącą
Gdy na spacer idziesz radośnie
Wietrzyk muska skórę gorącą.
Strumień szmerze i mruczy do ucha,
Obiecuje ci trochę wytchnienia.
Letnia miłość jak ogień wybucha
Spala wszystko co jest do spalenia
Jednak czasem Zefir niecnota
Co rozganiał chmury po niebie
Zabiegany nie dostrzegł uczucia
Tej miłości co wiąże jak węzeł.
Letnia miłość jak owoc dojrzała.
Czas zahartował uczucie.
Pomyśl i odpowieedz kochany,
Czy pójdziemy razem przez życie?
