Usłyszałam słowa tej piosenki,
i serce do gardła skoczyło.
Pamiętam przy pożegnaniu
kiedyś tak do mnie mówiłeś.
Czasem gdy świat się walił,
i drogę we mgle gubiłam.
Stawałam , wołałam cię.
W pomoc twoją wierzyłam.
Minęło wiele lat ,
nawet nie liczę ile.
Powoli idę poprzez świat
zbierając dobre chwile.
Coraz rzadziej cię szukam
dziś radzę sobie sama.
Wciąż myślę, że usłyszysz mnie
gdy znowu będzie bardzo źle .
Do Karłowa chętnie wracam,
Tu ludzie są otwarci na życie.
Dwa zdania i znika blokada,
Śmieję się – sami widzicie.
Kataryniarz siedzi w fotelu.
Spogląda na górę i las.
Tam w dali jest Szczeliniec,
Tu wolniej płynie czas.
Dźwięczą struny gitary,
Gdzieś rozsypał się wers.
To takie czary mary
I piosenka już jest.
Duch Gór pokochał Emmę,
Skarby jej ofiarował.
Lecz ona go nie kochała,
Uciekła, okrutnie oszukała.
Dziś w szczelinach góry,
Wiatr legendę niesie.
O potężnym Liczyrzepie
I kamieniach w lesie.
Ostatnie podmuchy zimy,
Marzanna tron swój oddaje.
Wszyscy czekamy na wiosnę,
Zima niech płynie w zamorskie kraje.
Słońce jest coraz wyżej
Skowronek od rana śpiewa
Wierzby okryły bazie,
Więcej jest pąków na drzewach.
Szarość nabiera kolorów,
Zieleń rozgaszcza się w koło
Zawilce, Krokusy, Pierwiosnki
Łąka rozkwita wesoło.
