Waga

Nad szpitalnym łóżeczkiem

od rana stoję – Waga –
zamyślona, zadumana,
wszystko analizuję.

Między niebem,
a piekłem się znajduję,
nieraz w uszach
brzmią słowa:

„Jak możesz
ból dzieciom zadawać?
Boją się ciebie i płaczą.
Jak możesz

tak pracować?”

Nikt nie patrzy na to,
że gdy mama
do domu wraca,

a ból i strach wyciskają łzy,
to wtedy podchodzę.
Wycieram zapłakane oczy,
uspokajam i mówię:

„Będzie dobrze,
jutro mama wróci”.

Kim jestem? Aniołem
czy demonem

na ziemi uwięzionym?
Między niebem a piekłem,
śmiechem i cierpieniem.
Kim jestem?

Sama nie wiem.

03.09.2026r