Czy tylko poeci piszą wiersze?

Czy tylko poeci piszą wiersze?

Niepoetka, choć wiersze pisuje,
stąpa twardo po ziemi,
kalecząc stopy o głoski.

Nie z głową w chmurach –
jej oczy pełne są troski,
serce otoczone różami.

Za zapach ulotny,
krótkotrwałe piękno
płaci  snami.

---

 Nie krzyczę, gdy mnie coś boli, 

To strach wyostrza zmysły nam.

Zmusza do walki i zastanowienia, 

Jak uciec z rozpaczy ram.

Wygładził czas  myśli rogate,

Już się nie denerwuję, spokojnie.

Nie walczę znów z całym światem,

ani sama z sobą - przechodzę obok.

Nie chcę wiele od życia, nigdy nie chciałam.

tylko trochę ciepła bo przemarzłam cała

 Dalej nie zgadzam się na wiele spraw .

Jeśli się nie zmienisz, zostaniesz sam.

 

Mistrz i Małgorzata

W ochronnym kręgu stań

popatrz dokąd cię prowadzi

mistrz twój, poezji pan.

Idziesz do Raju czy Piekła bram.

Sprawdź jaki wieniec 

przygotował dziś na twą skroń

 laurowy, a może z róż.

Co spłynie kropla łzy czy krwi.

Piękne wiersze pisz dziś,

lecz pamiętaj bardzo cię proszę,

że Poezja zazdrosną kochanką jest 

i konkurencji nie znosi.

Łąkowe licho

:

Widziałam piękne gaje,
ręką ogrodnika zdobione.
Całe aleje wzrok zachwycały
dywanem z kwiatów złożonym.

Były tam rzadkie okazy
roślin jak z parku marzeń,
wróżki na dzwonkach grały,
jednak to nie tym razem.

Już nie ma jednorożca
spacerującego w ogrodzie,
jest asfaltowa droga,
zabierająca urok przyrodzie.

Zniknęły bajeczne obrazy
i pora już się obudzić.
Innym jest dzisiaj raj ten
dla roślin, zwierząt i ludzi.

Morze traw na poboczach dróg,
auta przemykają wstydliwie.
Na spacer wyszłam z psem,
biegnie, wygląda szczęśliwie.

Asfaltową ścieżką po zdrowie
pędzą dziś rowerzyści.
Mamy z dziećmi też spacerują,
relaks każdemu się wyśnił.

Idę wolno, a zieleń faluje,
kołysząc motyle na wietrze.
Strofy się same rymują,
łąkowe licho wiersze plecie.